” ભષ્ટાચાર” November 11, 2009
Posted by girishdesai in : કવિતા, વિચાર , add a comment” ભષ્ટાચાર”
આંખો ફાડી તમે જુઓ જરા, ઓ ભારતના નર ને નાર
રાતદિવસ તમારી ચારેકોરે, ચાલી રહયો છે ભષ્ટાચાર.
લાંચરૂશ્વત ને દાદાગીરીથી, થઇ રહયાં છે લોકો ખુવાર
ગુંડાઓ આ દેશની માહેં, થઇ બેઠા છે ભરથાર.
કાયદા કાનૂન ભંગ કરવામાં,છે શિક્ષિતો પણ હોશિયાર
ઘરનો કચરોે રસ્તામાં ફેંકે, ન લાજે,કરે ગંદકી પારાવાર.
ન ભણાવે કશું શિક્ષક શાળામાં, ટયુશનથી કમાયે ભારોભાર
લોભી આ શિક્ષકના શિક્ષણથી, કહો થશે પ્રજા કેવી તૈયાર ?
ભૂલ શોધી બીજાઓની, ટીકા કરવા છે સહુ તૈયાર
પણ હું શું કરૂં તો સુધરે ભાવિ,ન કરે એનો વિચાર.
કદી આવે જો મનની માંહે, ભાવિ તણો કાંઇ વિચાર
તો પણ ન મળે હિંમત હૈયામાં, કરવા તેનો આચાર.
ચાલશે નહીં કશું આપણું, માની સ્વીકારે પોતાની હાર
ને ગુંડાઓથી બચવા, તેમને પહેરાવે ગળામાં હાર.
ભાષણો ખૂબ ખૂબ સાંભળ્યા,કસી કમ્મર થઓ તૈયાર
તો જ ભાઇ થશે ભાવિમાંહે મા ભોમ તણો ઉધ્ધાર.
“Salmubark” October 16, 2009
Posted by girishdesai in : કવિતા , add a commentSalmubark
In train of time seasons travel
Winter, spring, Summer and Fall
We pray, for year 2010 they bring,
Health and Happiness to us all.
Happy Diwali
&
Happy New Year
Girish & Mrudula Desai
“What is happiness” September 26, 2009
Posted by girishdesai in : વિચાર , add a commentHappiness = Command/Demand
If we have more command over things and people it makes us more happy
And also
If we have lesser demands of things from people it makes us more happy.
“ભાવિનું ચિત્ર.” September 16, 2009
Posted by girishdesai in : કવિતા , add a commentભાવિનું ચિત્ર.
ભૂત સમો ન ગુરુ કોઇ,
વર્તમાન સમ ન કોઇ મિત્ર
આ બેઉના સહકાર થી જ
સર્જાય છે ભાવિનું ચિત્ર.
કેવો કૃપાળુ છે ભગવાન ! September 6, 2009
Posted by girishdesai in : કવિતા , add a commentકેવો કૃપાળુ છે ભગવાન !
મંદ મંદ વાતો પેલો વાયુ
આવી જયારે સ્પર્શે મારો વાન.
કે સુવાસ કોઇ પુષ્પ કેરી
આવી જયારે છંછેડે છે ઘ્રાણ.
વળી આલ્હાદક કોઇ સ્વર
આવી જયારે ગુંજે મારે કાન.
કે નીરખે જયારે નેત્રો મારા
મનમોહક સુંદર સ્થાન.
ત્યારે આવે વિચાર મનમાં
કે કેવો કૃપાળુ છે ભગવાન !
૬-૯-૦૯
George Carlin August 28, 2009
Posted by girishdesai in : Uncategorized , add a commentIsn’t it amazing that George Carlin – comedian of the 70’s and 80’s – could write something so very eloquent…and so very appropriate.
A Message by George Carlin:
The paradox of our time in history is that we have taller buildings but shorter tempers,
wider Freeways , but narrower viewpoints.
We spend more, but have less,
we buy more, but enjoy less.
We have bigger houses and smaller families,
more conveniences, but less time.
We have more degrees but less sense,
more knowledge, but less judgment,
more experts, yet more problems,
more medicine, but less wellness.
We drink too much, smoke too much, spend too recklessly, laugh too little, drive too fast, get too angry, stay up too late, get up too tired, read too little, watch TV too much, and pray too seldom.
We have multiplied our possessions, but reduced our values.
We talk too much, love too seldom, and hate too often.
We’ve learned how to make a living, but not a life.
We’ve added years to life not life to years.
We’ve been all the way to the moon and back, but have trouble crossing the street to meet a new neighbor.
We conquered outer space but not inner space.
We’ve done larger things, but not better things.
We’ve cleaned up the air, but polluted the soul.
We’ve conquered the atom, but not our prejudice.
We write more, but learn less.
We plan more, but accomplish less.
We’ve learned to rush, but not to wait.
We build more computers to hold more information, to produce more copies than ever, but we communicate less and less.
These are the times of fast foods and slow digestion,
big men and small character,
steep profits and shallow relationships.
These are the days of two incomes but more divorce,
fancier houses, but broken homes.
These are days of quick trips, disposable diapers, throwaway morality, one night stands, overweight bodies, and pills that do everything from cheer, to quiet, to kill.
It is a time when there is much in the showroom window and nothing in the stockroom.
A time when technology can bring this letter to you, and a time when you can choose either to share this insight, or to just hit delete…
Remember; spend some time with your loved ones, because they are not going to be around forever.
Remember, say a kind word to someone who looks up to you in awe, because that little person soon will grow up and leave your side.
Remember, to give a warm hug to the one next to you, because that is the only treasure you can give with your heart and it doesn’t cost a cent.
Remember, to say, ‘I love you’ to your partner and your loved ones, but most of all mean it. An embrace will mend hurt when it comes from deep inside of you.
Remember to hold hands and cherish the moment for someday that person will not be there again.
Give time to love, give time to speak! And give time to share the precious thoughts in your mind.
AND ALWAYS REMEMBER:
Life is not measured by the number of breaths we take, but by the moments that take our breath away.
If you don’t send this to other people….Who cares?
George Carlin
ધાર્મિકતા અને આધ્યાત્મિકતા (Religiosity And Spirituality) August 22, 2009
Posted by girishdesai in : ચિંતન લેખ , add a commentધાર્મિકતા અને આધ્યાત્મિકતા (Religiosity And Spirituality)
આ બે શબ્દો મેં ઘણી વખત સમાનાર્થે વપરાતા સાંભળ્યાં છે. પરંતુ મારી સમજ પ્રમાણે આ બેઉના અર્થમાં આસમાન જમીન નો ફેર લાગે છે. તેથી આ વાતની ચોખવટ કરવા હું આ લખાણ આપ સહુની સમક્ષ પ્રસ્તુત કરું છું. મારી સમજમાં કાંઇ ભૂલ હોય તો આપ સહુને તે અંગે પ્રતિભાવ પાડવા મારી ખાસ વિનંતી છે.
ધાર્મિકતા એટલે ધર્મપાલનને લગતા વિચાર કે વર્તન અને આધ્યાત્મિકતા એટલે આત્માને લગતા વિચાર કે વર્તન.
આમ તો ધર્મના ઘણા અર્થ થાય છે પરંતુ અહીં મેં એનો અર્થ જુદા જુદા માનવ સમાજમાં પળાતાં ધર્મો જેવા કે” હિન્દુ,મુસ્લીમ ખ્રિસ્તી વગેરે વગેરે” એવો કર્યો છે.આ બધા સામાજિક ધર્મો માનવ કૃત છે.અને તે બધાં જ સ્થળ અને કાળ પ્રમાણે બદલાતાં રહે છે.વળી આ બધા ધર્મો કેવળ માનવો માટે છે.માનવકૃત આ દરેક ધર્મમાં તેમના અલગ અલગ શાસ્ત્રોકત અને સામાજિક રીત રીવાજો અને વિધિ નિષેધો હોય છે અને દરેક મનુષ્ય તેના ધર્મના આ બંધનો મને કે કમને સ્વીકારી લે છે. અને આ સ્વિકૃતી જ તેને આધ્યામને રસ્તે જતાં રોકી રાખે છે. દા.ત. એને ત્યાં લગ્ન કે કથા પ્રસંગ હોય કે નવા ગૃહ પ્રવેશ માટેની વાસ્તુ વિધિ કરવાની હોય તો આ વિધિ માટે કયા મહારાજને બોલાવવો કે લગ્ન વિધિ માટે હોલની વ્યવસ્થા કયાં કરવી, આ વિધિ માટેનો કેટલો ખર્ચ થશે,કોને આમંત્રણ મોકલવા આવી બધી ગડમથલમાં જ એનો સમય બરબાદ થઇ જાય તો આધ્યાત્મનો વિચાર કરવાની ફુરસદ કયાંથી મળે ?
આમ માનવ કૃત આ બધા જ ધર્મો વ્યકિતને બહિર્મુખ બનાવે છે. પરંતુ આધ્યાત્મ માટે તો અંતરમુખ થવું ખૂબ આવશ્યક છે.આપણે સહુ જાણીએ છીએ કે વેદિક કાળમાં પણ આવી જ સ્થિતી હતી. વેદિક કાળમાં કર્મકાંડ અર્થાત યજ્ઞયાગ,હવન અને બલીદાનનું ખૂબ મહત્વ હતું. અને આવી ક્રિયામાં રત રહેતા સમાજને બહિર્મુખ થતો જોઇ કેટલાક સમજુ વિદ્વાન ઋષિઓએ વેદાન્તની એટલે કે ઉપનિશદોની અર્થાત જ્ઞાનકાંન્ડની રચના કરી સમાજને અંતરમુખ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો. ધર્મની સાચી વ્યાખ્યા તો છે “ધારયતિ ઇતિ ધર્મ” એટલે કે જે પ્રાણી માત્રનું રક્ષણ કરે,પાલન કરે તે સાચો ધર્મ. પણ જો ધર્મનું આપણે પાલન કે રક્ષણ કરવું પડે તો તે ધર્મ અપંગ જ ગણાય.માનવકૃત આ બધા ધર્મોમાં કેવળ માનવ જાતીના રક્ષણનો જ વિચાર કરાતો હોય છે. જગતના અન્ય પ્રાણીઓનો નહી.એટલું જ નહી પણ સમગ્ર માનવ જાતીનો પણ તેમાં સમાવેશ નથી કરાતો. કારણ દરેક ધર્મના રીત રીવાજો અલગ અલગ હોય છે.એમના મંદિરો,મ્સ્જિદો,ચર્ચ વગેરેમાં પ્રાર્થના કરવાના ઢંગ પણ અલગ અલગ વળી એમના દેવ પણ અલગ અલગ આવો શંભુમેળો જયાં હોય ત્યાં આધ્યાત્મિકતા ઉપર કોનું ધ્યાન રહે!
મને લાગે છે કે મનુષ્ય મનને અંતરમુખ કરવું એ અતિ મુશ્કેલ છેે એ વાત ધ્યાનમાં રાખીને પતંજલીએ યોગ સૂત્રની રચના કરી ધાર્મિકતાથી આધ્યાત્મિકતા સુધી કેમ પહોંચવું તેનો સાચો રસ્તો બતાવ્યો.અષ્ટાંગ યોગના પહેલા પાંચ અંગો (યમ,નિયમ,આસન,પ્રાણાયામ અને પ્રત્યાહાર) જગતની દરેક વ્યકિતને માટે એક સરખાં છે. પતંજલીના આ નિયમો અનુસાર જીવન જીવવમાં કોઇ મંદિર કે ચર્ચની જરુર નથી ઼ જરુરત છે કેવળ સૃષ્ટિ અને સૃષ્ટિના અન્ય પ્રાણીઓ સાથેના આપણા વ્યહવાર ઉપર ચાંપતી નજર રાખવાની.આ નિયમો છે સનાતન ધર્મના, માનવ ધર્મના, જેનું અનુસર કરીએ તો બીજા કોઇ પણ ધર્મની જરુર નથી. આ નિયમો આપણા મનને બહિર્મુખ ભલે રાખે પરંતુ તે મનને જરુર સ્વસ્થ અને શાંત રાખશે. અને મન જયારે સ્વસ્થ અને શાંત થાય ત્યારે તેને પતંજલીએ બતાવેલા છેલ્લા ત્રણ અંગો ” ધારણા,ધ્યાન અને સમાધિ” તરફ દોરી જવાનું સરળ થશે.શકય છે કે સમાધિ સુધી આપણે ન પણ પહોંચીએ પરંતુ ધારણા અને ધ્યાનથી અંતરમુખ તો જરુર થઇ શકીએ.અંતરમુખ થઇએ તો જ આપણને અંતરમાં છુપાએલા ” હું”નો પીછો પકડવાનો સમય મળેને ?
હવે ધાર્મિકતા અને આધ્યાત્મિકાતામાં મને જે ફેર જણાયો તેઅહીં રજુ કરું છું.
ધાર્મિકતા, આધ્યાત્મિકતા
૧ માનવકૃત છે. કુદરતી છે
૨ બદલાતી રહે છે “અનિત્ય છે” નિત્ય છે
૩ અનુકરણીય છે અનુભવનીય છે
૪ બહિર્મુખી છે અંતરર્મુખી છે
૫ વિવિધ પ્રકાર છે. એક જ પ્રકાર છે
૬ સ્વૈચ્છિક છે અનૈચ્છિક છે
૭ કેવળ મનુષ્ય માટે છે સર્વ પ્રાણી માટે છે.
૮ એનુ પાલન પોષણ આપણે કરવું પડે છે એ આપણું પાલન પોષણ કરે છે.
નિશ્ચય નોતરશો વિનાશ July 30, 2009
Posted by girishdesai in : કવિતા, વિચાર , add a commentનિશ્ચય નોતરશો વિનાશ
નાપાસ થઇ જો કરશો તમે
સ્વસ્થ થઇ ફરી નવો પ્રયાસ
તો નિશ્ચય માનજો મન મહીં
કે થશે જરુર તમારો વિકાસ
પણ જો
રહેશો રોતા નાસીપાસ થઇ
તો નિશ્ચય નોતરશો વિનાશ
શૂન્યમદઃ શૂન્યમ્ ઇદં July 21, 2009
Posted by girishdesai in : કવિતા, વિચાર , add a commentઆખા વિશ્વને સમાવી લેતું શૂન્ય જ
પૂર્ણ કહેવાય ને? તો મારી દ્રષ્ટિએ તો
ઇશાવાસ્યના શાંતિ મંત્રમાં બસ એક
શબ્દનો ફરક કરીએ તો તેનો સાચો
અર્થ સમજાય.
શૂન્યમદઃ શૂન્યમ્ ઇદં શૂન્યાત શૂન્યં ઉદચ્યતે
શૂન્યસ્ય શૂન્યં આદાય શૂન્યમેવાવશિષ્યતે
“The Wooden Bowl” July 11, 2009
Posted by girishdesai in : ચિંતન લેખ , add a commentAuthor unknown
The Wooden Bowl
I guarantee you will remember the
tale of the Wooden Bowl tomorrow,
a week from now, a month from now,
a year from now.
A frail old man went to live with his son,
daughter-in-law, and four-year – old grandson.
The old man’s hands trembled,
his eyesight was blurred,
and his step faltered
The family ate together at the table.
But the elderly grandfather’s shaky hands
and failing sight made eating difficult.
Peas rolled off his spoon onto the floor.
When he grasped the glass,
milk spilled on the tablecloth.
The son and daughter-in-law
became irritated with the mess.
‘We must do something about father,’ said the son.
‘I’ve had enough of his spilled milk, noisy eating,
and food on the floor.’
So the husband and wife set a small table in the corner.
There, Grandfather ate alone while the
rest of the family enjoyed dinner.
Since Grandfather had broken a dish or two,
his food was served in a wooden bowl.
When the family glanced in Grandfather’s direction,
sometimes he had a tear in his eye as he sat alone.
Still, the only words the couple had for him were sharp
admonitions when he dropped a fork or spilled food.
The four-year-old watched it all in silence.
One evening before supper, the father noticed
his son playing with wood scraps on the floor.
He asked the child sweetly, ‘What are you making?’
Just as sweetly, the boy responded,
‘Oh, I am making a little bowl for you and
Mama to eat your food in when I grow up.
‘The four-year-old smiled and went back to work.
The words so struck the parents so that they were speechless.
Then tears started to stream down their cheeks.
Though no word was spoken, both knew what must be done.
That evening the husband took Grandfather’s hand
and gently led him back to the family table.
For the remainder of his days he ate every meal with the family.
And for some reason, neither husband nor wife seemed
to care any longer when a fork was dropped,
milk spilled, or the tablecloth soiled.
On a positive note, I’ve learned that,
no matter what happens, how bad it seems today,
life does go on, and it will be better tomorrow.
I’ve learned that you can tell a lot about a
person by the way he/she handles four things:
a rainy day,
the elderly,
lost luggage, and
tangled Christmas tree lights.
I’ve learned that,
regardless of your relationship with your parents,
you’ll miss them when they’re gone from your life.
I’ve learned that making a ‘living’
is not the same thing as making a ‘life..’
I’ve learned that life sometimes gives you a second chance.
I’ve learned that you shouldn’t go through
life with a catcher’s mitt on both hands.
You need to be able to throw something back sometimes.
I’ve learned that if you pursue happiness,
it will elude you
But, if you focus on your family,
your friends, the needs of others,
your work and doing the very best you can,
happiness will find you
I’ve learned that whenever
I decide something with an open heart,
I usually make the right decision.
I’ve learned that even
when I have pains,
I don’t have to be one.
I’ve learned that every day,
you should reach out and touch someone.
People love that human touch – holding hands,
a warm hug, or just a friendly pat on the back.
I’ve learned that I still have a lot to learn
I’ve learned that you should pass this
on to everyone you care about, I just did.
FRIENDSHIP CANDLE
NOTICE AT THE END,
THE DATE THE CANDLE WAS STARTED.
GONNA GIVE YOU GOOSE BUMPS.
I am not going to be the one who lets it die,
I found it believable –
angels have walked beside me all my life –
and they still do
*********************
This is to all of you who
mean something to me,
I pray for your happiness.
The Candle of Love,
Hope & Friendship
Someone who loves you has helped
keep it alive by sending it to you.
Don’t let The Candle of Love,
Hope and Friendship die
Pass It On To All Of Your Friends
and Everyone You Love!
May God richly bless you!
This candle was lit on the
15th of September, 1998